Actueel

Kwart over 10, zaterdagochtend. Bericht van Joey in de groepsapp; na een kort ziekbed is zijn moeder die ochtend overleden. Verschrikkelijk, alles komt even tot stilstand. De groepsapp vult zich met condoleances, steunbetuigingen en hartjes-emojis. De naderende titel is logischerwijs even compleet onbelangrijk geworden. Voetbal is weer even de bijzaak die het hoort te zijn.

Om half 2 verzamelen we bij DESZ. Natuurlijk staan we samen stil bij het leed dat onze teamgenoot en zijn familie treft. Een kaart gaat rond waarop wij onze namen zetten als steunbetuiging. Daarna op naar Steenwijk. Eenmaal daar, keutelen we wat aan zoals we dat altijd doen. Het sportpark vult zich langzaam maar zeker met supporters uit Zwartsluis.

Na een indrukwekkende minuut stilte, trappen we rond 15.00 uur af. We spelen met rouwbanden. Een uitgebreid wedstrijdverslag laat ik hier achterwege. We doen vandaag namelijk niet bepaald aan klantenbinding; we spelen misschien wel onze slechtste wedstrijd van het seizoen. Is ook passend op een dag als deze, geen ruimte voor frivoliteiten. Vandaag moet het moeilijk en lelijk.

Bij rust staat de brilstand nog op het bord. Dat duurt echter niet lang. De thuisploeg komt verdiend op voorsprong: 1-0. Tot dat moment hebben wij eigenlijk nog weinig in de melk te brokkelen gehad. Toch is de achterstand niet van lange duur. Mark slingert een laaaaange en hooooooge corner voor het doel, die via via bij good old Nico op het hoofd belandt: 1-1. Nico als een kind zo blij, onder toeziend oog van zijn trotse pa.

Nog een half uur te spelen. In de wetenschap dat wij aan een punt voldoende hebben en vandaag eigenlijk de mindere zijn, proberen wij de pot dicht te houden. Dat lukt goed, de grootste kans in deze fase is zelfs voor ons. Max schiet de bal langs de keeper, maar een verdediger kan ingrijpen voordat deze de doellijn passeert. Vlak voor het einde lijkt het aan de andere kant nog fout te gaan, echter verricht Jordy een heldendaad.

Na goed 90 minuten klinkt het laatste fluitsignaal, de titel is een feit. We juichen, high-fiven en vallen elkaar in de armen. Tot onze verrassing zijn Joey en zijn vriendin aanwezig. Atze is namens DESZ opgetrommeld om de plichtplegingen te doen. Hij richt zijn woorden daarbij tot Joey en dat doet hij goed. De schaal en bloemen worden in ontvangst genomen, we poseren met een spandoek en zingen dat we kampioen zijn.

De rest van de dag vieren we ons kampioensfeest. In de kantine bij DESZ worden we verwelkomd door aanwezige supporters, terwijl 'We are the champions' uit de speakers klinkt. We drinken er wat en vervolgen dan onze weg naar onze sponsor, Café de Sluus. Daar worden met ieder verstrijkend uur de verhalen steeds sterker en de grappen nóg slapper. Uiteindelijk gaan we ieder onze eigen weg.

Vreugde en verdriet liggen deze dag dichtbij elkaar. Veel rauwer ga je het niet krijgen. Hoe mooi dat we elkaar dan vinden in een stukje afleiding dat voetbal heet. En vooruit, dat we een titel mogen vieren. Het is ook wat ons niveau mooi maakt. Authentiek en puur. Geen politieke belangen of geld. Nee.. liefde voor het spelletje, kameraadschap, geouwehoer, strijden voor een gezamenlijk doel, een biertje drinken, samen lachen en samen huilen. Maar bovenal, er voor elkaar zijn; in goede en in slechte tijden.

Wij wensen de familie Vinke veel sterkte met dit enorme verlies!

Met dank aan Jan Willem Oldenbeuving voor de foto's.